Dorpsmuseum de Kluis Eext

Mededelingen
Agenda
Educatief Project
Wandeling
Fietstocht

Verhaol van 't Kwartaol

Allerlei
Schoolfoto's
Sport
V.C.J.C.
Trouwfoto's
Oostermoer
Huizen
Ansichtkaarten
Werken
Echtparen
Gezinnen
Personen
Verenigingen

Gedichten. Op deze pagina vindt u een aantal gedichten geschreven door Eexters of die gaan over Eext en haar inwoners. Klik op een gedicht om deze te lezen. Klik na het lezen ergens op de pagina en u komt weer bij deze inhoudsopgave. Heel veel leesplezier!

GEDICHT AUTEUR • Lèeste gang Geert Enting • Lucas die as Egbert Hovenkamp II • Oostermoer 1999 Geert Enting • Oostermoer 2010 Diny Vedder-Bruins • Oous kerkkie Diny Vedder-Bruins • Paosvuur Lucie Oosterhof-Kremer • Praot mij niet van Eext gedicht Egbert Hovenkamp • Stap over de drempel W. Dontje-Hoving • t Ol Baargie W. Dontje-Hoving • t Veld Oosterhof-Kremer • Terugblik op 5 mei 1995 A. leever-Luinge • Weer Giny Jansen-Lanjouw • Twintig jaor Diny Vedder-Bruins • Zummer Lucie Oosterhof • Kindertied Lucie Kremer • Eindelijk Lucie Kremer • Zeuven Naomen Lucie Kremer • Hoe lang nog Geert Enting • De Kluis Lucie Kremer • Weerum Lucie Oosterhof-Kremer • Vrijheid Lucie Oosterhof-Kremer

GEDICHT AUTEUR • Afscheid van Eext Dineke Okken-Wessels • Annechien Vedder Gerard Nijenhuis • De aole meulenstee W. Dontje-Hoving • De Gieterstraot W. Dontje-Hoving • De grafkelder van Eext Geert Enting • De vlinders van afd A Roel Wessels • Schaop waschen • Gries met een golden raand Geert Hoving Rzn. • Het hunebed Diny Vedder-Bruins • Het is stil Geert Enting • In memoriam Klaas Korpershoek Gerard Nijenhuis • In memoriam 't febriek Jt. Enting • Kerstfeest gedicht Diny Vedder-Bruins • Ouss poesie Geert Enting • Oprumen Diny Vedder-Bruins • Knopentrom Diny Vedder-Bruins • Dat beeld Geert Enting • Kerstfeest 2015 Diny Vedder-Bruins • Vuurwaark Lucie Kremer • Veer Mei Diny Vedder-Bruins • Bevrijding Lucie Kremer

Vrijheid Vrijheid is neeit zo ver te zeuken ’t Is altied heul dichtbij Want wat er ook gebeurt In wat je denkt, daor ben je vrij Of je now laacht of reert Wied vot bent of dichtbij ’t Maokt allemaol niks oet In wat je denkt, daor ben je vrij Wat of de meein’s j’ok andoet Of van je zegt, ’t geeit allemaol veurbij Eén ding blef altied van je zulf In wat je denkt, daor ben je vrij Lucie Oosterhof

Afscheid van Eext De kerkklok luidt, het orgel speelt, de kist wordt uitgedragen Na vijf jaar wachten, geduldig en trouw Eindelijk herenigd met zijn vrouw Het was genoeg, zijn tijd was om, er was niets meer te vragen Voor mij begint een nieuwe tijd, ‘k kan er nog moeilijk over praten Mijn jeugd in Eext, mijn ouders, mijn thuis Ons kerkje, de schaapskooi, het hunebed, de Kluis… Dat is voorbij, dat is nu weg, dat heb ik achter mij gelaten Voor mijn gevoel ben ‘k Eexter-af, er is een breuk gekomen Dat geeft een leegte, een stil verdriet Dat steeds zal blijven, hoe je ’t ook beziet Gelukkig ben ik met mijn gezin in de Achterhoek opgenomen Haast net zo mooi, haast net zo goed en prima om er te leven Maar toch, lief dorpje van mijn jeugd Er is maar één Eext en ’t doet me deugd Naar jou terug te kunnen gaan, al is het dan maar voor even Dineke Wessels-Okken (28 maart 1997)

De kluis Daor doe je meestal dingen in Waor je heul arg wies met bint Kostbaorheden die je nao an ’t hart ligt Of papieren die je belangriek vind Hier in’t loug zatten ze met een vraog How kun je now je vleis en greunte bewaoren D’r kwam een gebouw met allemaol vriezers d’r in Een nij begrip, De kluis was geboren Elk die er zun vriezer van huurde Har zien eigen sleutel bij de haand Zo weur alles in plestiek puuties daon Kunnen de weckflessen an de kaant Mor de tied holt gien schoft vanzölf Zun ding in hoes was toch ok wel ’n gemak Dus kwam het spullegie leeg te staon Kwam de vraog , wat mot er now underdak In de kluis Daor doe je meestal dingen in Met verhaolen die neeit verloren mugt gaon Die kwammen ze hier genog integen En zo is het museum ontstaon Zo kun zeein how ‘t vrouger bij de kapper was De stelmaoker, de bakker of de smederij Een deftige stijlkaomer hebt ze d’r ok Zo komt vervlogen tieden veurbij Kinder vind er ok schoulbaankies Waor ze met een griffel op een lei mugt schrieven Zeeit aap, noot, mies en prachtige plaoten Vernuvert zuch best, kunt hier urenlang blieven Een maqette oet 1754 zo as Eext vrouger was Umzeumt deur de heide en glooiende es Hier en daor verstild een hunebed Zo krieg je een heuile geschiedenis les In de kluis Kregen zo doezend dingen een plekkie Waorvan in ’t bladtie maangs verhaolen staot te lezen Zo kun je toch wel stellen met mekaor Da’j op het Museum heul zunig en wies moet wezen Lucie Kremer

Zeuven naomen. Een grote steen Midden in 't loóg Zeuven naomen er op Zie trokken een zwaore ploug Elk jaor veer Mei Gedenk wij in een stil moment Dat deze mensen deur geweld In de oorlog umbraacht bent Een grote steen Oet het Drentse zaand Zo bent de naomen, weer Verweven met heur laand Lucie Kremer

Eindelijk. Eindelijk, Kwamen ze binnen rollen De tanks en auto’s vol soldaoten Oetzinnig zwaaiend met vlag en wimpel Stun ‘t volk te zingen langs de straoten Eindelijk, Wazzen wij bevrijd Van een oorlog zwaor en stoer Vrij van het haokenkruus Van glimmend zwaarte stevels Vrij um te praoten Te leven zunder angst In donkere duustere tied Laag de vijand neeit meer op de loer Eindelijk, Kwam de waorheid an ‘t locht Te gruwelijk um over te praoten Deur martelen, gas en moorden Hebt doezenden heur leven laoten Eindelijk, Nao zoveul jaor Kiek wij nog is weerum Herdenk wij En gedenk wij De mensen die veur oous streden hebt Want eindelijk Wazzen wij vrij Mor vergeten doe wij niet. Lucie Kremer

Mien knopentrom Ik heb een grote trom vol knopen Knoopies klein en knopen groot Knopen in allerhande kleuren Blauw, geel, sang en rood Eènkeln zit nog vaast op ’t kaortie Waor nog dreei of vief op zit Der bint goenent bij met tweei Mor ok waor veer gatties in zit Zie ligt allemaol op taofel Kleur bij kleur en soort bij soort Die zwarten met veer gatties Zaten an opa zien boksem-boord Die grote zwaarten heurden an een blauw jassie De middensoort an een klettervest Ok nog een jampottie vol met boezeroenen-knoopies Ik weeit het allemaol nog best Die platte witten Zaten an eein van de wichter heur rokkies Daor haar ze toen een blousie bij Van krinkelstof met blokkies Dizze langen bint van een aander tied Die bint van een houtje-touwtjes-jas Dat was een jas met capuchon In de winter kwaam die gooud van pas Daor ligt ok nog lui-wieven-knopen Die haar Wemelie ok te koop En nog verpleegsters-knopen Die kunden ok an een kussensloop Ik kiek nog is naor aal die knoopies Rood, geel, blauw en sang Weggooien, nee dat kan ‘k beslist neeit Het is spaoren wèest, haost een leven lang Diny

Vuurwaark As vuurwaark Spettert ze oet de waal De bossen in volle blui Net of de winter neeit bestun Heur takken Wit en zwaor van bloesem Waaiert oet as ’n vuurpiel Naor de waarmte van de zun Het tere greuin Tussen aal dat wit Verlus zichzulf in kleur Van een pril en nij begun Lucie Kremer

Kindertied Aole diggels zeuchten wij Met bloempies en golden raandties Wat spei d’r op en poetsen mor Dan warren ze weer net as nij Oous hoeszie hadden wij in ’n dreuge sloot Met wat kisties en aander gerij De diggels in oetgegraoven richels Zo gruiden wij op, weuren wij groot In ’t veurjaor kregen wij de kriebels in ’t gat Dan lokte het veld en de vrijheid Op klompen over ’t zandweggie gungen wij Aoventuurlijk naor ’t Westerholt op pad Daor bluide ’n zee van witte sterregies Zeuchten eier en kikkerdril Gungen pootie baoden in ’t heldere waoter En keken naor ’t spel van de schrieverties Dan weuren wij meui en legden oous deel Heurden iemen en ’t zingen van de vogels Zagen naost de gaogel de katties Die geel wazzen en zwaor van ’t stoefmeel As ik naor dit alles weerum kiek Heuil zaachies ’n klein beetie votdreum Dan komp er ’n glimlach vol weemoed Wij warren met niks toch riek Lucie Kremer

Hoelang nog… Nog loopt de beeeist in ’t kaampie Nog stront de boer op ’t laand Nog mag e kunstmes strooien Nog hef e ’t in de haand Nog fluit de vogels in de bomen Nog staot de baarms vol met fluitekruud Nog zeei de Aa in ’t stroomdal stromen Nog heur wij ’t zoemend muggengeluud Hoelang zal dit moois nog duren Hoelang heb wij nog de tied Hoelang kun wij zo nog deurborduren Hoelang nog… wij weet het niet Geert Enting.

Oprumen Ik daachde bij mij zòlf, ik moout is gaon oprumen Begun mor met de poef, daor zit heeil wat in Ik kiek der is in en dèenk Hef ’t eigeliek wel zin Alles geeit der oet, de poef is leeg Schoonmaoken met een sloffe lap En noou oprumen en weggooien Dat is de volgende stap Een puutie met allerhande lintties Die moout ik toch mor bewaoren Zo ook die bossies kaant En ok die klossies met glitter gaoren Daor is nog een deuizie met kerstversiersel En zulvern slingers en een mooie piek Sterregies en engelies, zòlfs spatters En ballen, allemaol ongeliek Ik blief in gedachten zitten Dèenkend an verlieden tied Wat is der toch veul veraanderd in die jaoren Der was vreugde mor ok verdriet Het zul allemaol in de container Hef dat eigenliek wel zin An alles hangt toch een herinnering Dus alles geeit de poef weer in. Diny

Twintig jaor tiedschrift Het Eexter Historisch Tiedschrift Besteeit al twintig jaor Met hulp van oouze leden Gungen wij langs dòrpen en steden. Versies, gedichten en verhaolen Tweeitaolig leuiten wij dit deur het tiedschrift dwaolen Met foto`s en met teeikeningen Van noou, en herinneringen. Recepten veur soepen en veur brij Eten en drinken veur aold en nei Stamppotten, snert en stip in `t gat En hoou zetten wij vroouger de sniebonen in `t vat?. Aole advertèenzies en de priezen van toen Want vroouger en ok noou, draait er veul um de poen Der wordt nog wel is zèegd: Die goeie aole tied Mor aal oous gerief wilt wij neeit weer kwiet. Aole gebruken, bij rouwen en trouwen En ok de beteeikenis van aole gebouwen De levensgeschiedenis van meènsen in vredestied Mor ok die van èenkeln met oorlogsverdriet. Wij viert noou oous twintigjaorig bestaon En wilt geern vol goeie mooud wieder gaon Hulde an de bezòrgers die oous aal die tiedschriften anlangt De redactie zeg tegen aal die metwaarkers: HEEIL STIEF BEDANKT. Diny Vedder-Bruins

Zummer Zummer Waarme zummer Zo oneindig wied Hoge blaauwe lochten Laot je zaachies dreumen Drieven deur de tied Kleine witte wolkies Zweeft as’n sukkerspin veurbij Hommels zeuikt naor hunnig Zoemt in koor allen veur mij Zummer Waarme zummer Zo oneindig wied Zun moment met’n golden raandtie Wil ik inliesten veur altied Lucie Oosterhof-Kremer

Veer mei Veer mei, de dag van herdenking Het gebeurt hier ieder jaor Dat much wij nooit vergeten Wij bint het verplicht met mekaor Oorlog, wij zeeit het aal daog op televisie Wied vot, toen dichtbij, al waren wij nog kind Wij weeit het nog en hebt ok zeein Dat onschuldige mèensen oppakt bint Angst, verraod, alles mus stiekum gebeuren Het zwiegen weur oous vroo leerd Zo wus je al gaow wat gooud was Of verkeerd Ik dèenk nog vaok an die olders Die heur kinder braachden naor de trein Op weg naor een pleeggezin in de vrumde Enkeln waren nog zo klein Dammiet staot wij met mekaor Tweei minuten stil bij ”De Steen” Allen met dezòlfde gedachte, Vrede, komp der nog is Vrede in de heeile wereld, veur iedereein? Diny Vedder-Bruins

Oous poesie Oous klein zwaartgries poesie Speult met een nòg kleiner gries moesie Zie hef hum kregen van heur mam Die der met oous toen oetkwam Mamma poes vung dat moesie in de slaot Kun het hòst niet kriegen en wur slim kwaod Zie dee eein oethaol met heur rechterpoot Daor kun dat moesie niet tegen en was vot dood Noou is dat dooie grieze moesie De speulbal veur oons klein zwaartgries poesie Geert Enting

Annechien Vedder (1893-1980) Ik teken haar portret met trage woorden bedachtzaam, zoals zij ze sprak. Haar ogen bewogen achter brillenglazen. Buiten togen wolken over zomers land. Wij hoorden wonderlijk bijeen. Het zelfde perspektief hield ons gevangen. Als wij ‘vroeger’ zeiden, was het of wij namen droegen van mensen – lang gestorven – die ons lief waren geweest. Dat werd ons ritueel: De dood bezweren, het sterven mores leren door vaste werkwoordsvormen om te keren: Voltooid verleden werd weer heden. Veel bleek enkelvoudig. De wereld werd één huis, waar vader woonde. Zij bracht mij er thuis. Gerard Nijenhuis

De aole meulenstee As kind speulde ik vroouger zo geern bij de meul Met wat kinder oet de buurt zaag men oous veul Daor gung een klein flinten straotie met wat barkies an de kaant Een heeil smal slootie met wat blooumpies beraand Dat leuip naor de meul die daor stun in de wind En dan speulden de wieken as de jeugd van een kind De mulder die maolde hier aal zingende zien graon En wij as kinder waren daor neeit weg te slaon De oele meul weur toen sloopt mor de heide die bleef Dat is dan de plek waor ik noou nog op leef Wij kochden die meulenstee met dat grote stuk heide Bint noou 65 plussers en wij woont hier nog beide Zo weur dit stuk heideveld èeinmaol ontgonnen En hebt wij in oous leven hier de draoden van sponnen Al moout wij ok laoter hier nog is vandaon Het laand van de meulenstee blef hier wèl bestaon W. Dontje-Hoving (Gieterstraat)

De Gieterstraot ’t Hek steeit op straot, ’t is gien gezicht Daor niet meer langs, dat is oes plicht Men vrag zich af, kan dit bestaon Moet wij hierin berusten gaon? Wij hebt gien op- en ofrit meer Aal daags die grote omhaol weer Die daogs naor Gieten klimmen mot Hef dan ok mor een angstig lot! Men krig dan van die spanning hinder Want ’t hart en zo wordt hiervan minder Een scholkind zien wij nog asmaanks Die krup an ‘d kaant bij ’t slotie laangs Dat geet dan ok, zo lang as ’t geet Zie waogt er op, das heur het verbeet Ee mugt ok heur’n, wel of ie heurt Men zeg, dit is nog nooit gebeurd Hier had een tunnel motten weez’n Dan gung men nooit meer over d’hees’n Mor wij geleuft en blieft mor hoop’n Dat de straot weer eenmaol aans zal loop’n W. Dontje-Hoving (6 maert 1974)

De grafkelder van Eext Benauwend bint de klaanken Die oet de holle ruumte klinkt Vanunder zaand en steeinen Veroorzaokt deur de iezern punten Van lange stokken Op zeuik naor bruukbaore verharding Veur weg en pad As deur reuzenhanden deelvlijd In een ovale ronding Steein an steein De Staonders in ’t gelied Dekt met tweei grote platte zwaarvers Verweven tot een heuvel Deur zaand, gras en hei Een smalle gang gef an Het pad waorlangs de strieders Scheidden van het aordse leven En stillijk bleven Op de stee van waoroet heur Langere reis begunde naor Het veld van eeuwige jaacht Nog aaid ontbrek de daarde deksteein Onterend veur de grafkelder Bruukt deur geweeitenloze barbaoren Veur eigen gerief Zult de strieders oet ’t verleden Ooit de rust vinden Waor zie recht op hebt Geert Enting

De vlinders van afd. A (hartbewaking) ’t Is rustig op de zalen De dag is weer ten end Opeens, een roep, weg is de rust Er wordt door iedereen gerend Het hele team is in de weer Als vlinders in de lucht Ze fladderen steeds maar heen en weer Met in hun hart een zucht De witte vlinders met hun kennis En vele apparatuur Ze vechten voor een mensenhart Doch soms werd dit te duur De vlinders in het wit Ze doen nog steeds hun best Doch kregen ondanks heel veel strijd Een nul op hun request De stemming is gedrukt Er wordt niet veel gezegd Om alles te kunnen is voor hen Doch ook voor niemand weggelegd Opnieuw staat weer het team paraat Met spanning op ’t gezicht Er wordt gefluisterd, het is al laat De lamp geeft nu half licht En in het donker van de nacht, denkt men Wat is toch broos het leven De wens om altijd hier te zijn Is niemand ooit gegeven Bedankt, gij vlinders van de dag En ook gij in de nacht Voor al uw hulp en steun Door u tesaam aan mij gebracht Roel Wessels (mei 1979)

Gries met een golden raand Ooit in een gries verleden: 1948 wel te verstaon Bin wij met zien allen naor de Legere Schooul toe gaon Eerst bij juffer Sterenborg in ’t lokaol De eerste woorden leez’n en schriev’n deed’n wij allemaol Zo leerden wij ook muzikaol dingen We kreeg’n zelfs een ciefer op ’t rapport veur zingen Toen kwam’n wij bij Meester Van Dam in de klas Doezend keer heurden wij dat ie een theedrinker was “Ik lust gien thee” ruip e en daornao, ach en wee Mor Meester Van Dam lust wel een heule pot vol thee Gymnastiek was zien grote liefhebberij Als ’t kold was, zelfs in de klas met de aarms .. veur, hoog en opzij Daornao kregen we Meester Niewold veur de leste jaoren Om alle kennis wat oetgebreider te vergaoren We leerden wat van de natuur en hie gaf ok goeie raod Bij het opzeggen van ’t gedicht, “er hangt een spinnetje an een draod” Ja … ’t is nostalgie zoals op allerlei terrein Ok de tied van ous jeugd, mor ’t was bijzonder fijn Met weinig middel’n kun’n wij speulen en hadden snel vertier Met bok, bok, hoeveul hoorns en knikkern hadden wij veul plezier Daornao mussen wij oous op ’t serieuze leven richten De mode was …, leren …, kost verdienen en as ‘t kan een gezin gaon stichten In die periode van oous bestaon Hef de schooul oet Eext als basis goed voldaon Ook de gemeenschapszin in Eext ervaoren en geleerd Heb ik althans, vaok gepropageerd Wat vroouger gooud was, heuf tegenwoordig ok neeit verkeerd te wezen Dat heb ik van Éexters leerd en ’t is ok vaok bewezen Wij gingen nao de legere schooul als kinder oet elkaor En vandaog bin wij, op de leeftied van opa’s en oma’s weer bij mekaor Vandaog na 50 jaor spreek wij sommigen weer In dit restaurant, vroouger ’t hoes van Luut beer! De afgelopen 50 jaor bint de ervaoringen veur ieder verschillend west Mooie, malle en moeilijke dingen, ieder kent zien eigen het bèest Vandaog heb wij alles nog is op kunnen haolen En heb wij genoot’n van elkanders verhaolen Klasgenoten … Misschien is deze dag niet spectaculair en komt er niks van in de kraant Mor veur de organisatie en hopelijk veur’n ieder een dag met ’n golden raand! Geert Hoving Rzn. (reünie 2005)

Weerum ’t Was kold, bar kold De locht hung zwaor over ’t laand Een straffe stieve oostenwind Benam je d’ aodum bekaant Daor leupen wij Dik ingepakt, stevig de pas d’r in Met zien twee beiden een endtie um Oma, gezellig mit heur kleinkind Even slootie springen Met ’n anloopie tot an de raand Sprong ze licht en rank as ’n hinde Zunder mankeren naor de overkaant ’n Endtie wieder reuip ze Zul wij mor een stukkie overslaon Deur ’t bossie geeit wat sneller Dan kun wij ’n beetie schoelen gaon In ’t bossie, eerder ’n veentie Laag ies mooi glad en zwaart van kleur Even proberen of ’t hollen kun ’t Gung good, wij zakten er neeit deur Wij gleden op ’t ies met oosz beiden Heuilendal oetgelaoten blied Even was ’t weer net as vrogger Was ik weerum in mien kindertied Lucie Oosterhof-Kremer

Het hunebed Tweei riegels dikke steeinen Naost mekaor Met der bovenop een deklaog Maokt het hunebed klaor Het is het graf van een edelman Die hier is verbraand Ok toen was der al verschil In rang en staand Noou speult er de kinder Zie klimt en zie rent En die van ‘d eein steein op ‘d aander springt Die veuilt zuk een vent Veur de toerist is het een pleisterplaots Um te schaften of veur een petret En meeinig bruudspaor wordt daor Op de video zet Veul oldheden wordt der stolen Men zegt vaok, dat dat noou mot Mor eein ding is zeker Hier loopt ze oous nooit met vot Diny Vedder-Bruins

Het is stil Het is stil in Eext Gien brullende motoren of Sikken die mekkert Het is stil in Eext Gien patat met mayonaise of Frikandellen en broodje vlees Het is stil in Eext Gien peerdehoefgetrappel of Langszoevende bedden Het is stil in Eext Gien brink vol zingende mèensken of Trektochtleeid Het is stil in Eext Eer aj ’t weeit is ’t Sunterklaos of Old en nei Wat heb wij ’t drok had van ’t jaor Geert Enting

In memoriam Klaas Korpershoek Niets is zo stil als nu ons dorp. Zo stil als dood is en verdriet dat groter is dan woorden Kinderen hielden hun adem in toen zij het hoorden Toch leek die nu is heengegaan zo sterk en groot Ik hoor het gonzen van zijn stem. Als hij iets zei had het gewicht. Zijn woorden stonden recht en hielden stand. Hij had beslag op ze gelegd Daardoor leek hij zo machtig en zo vrij Wie kan begrijpen dat opeens zo’n overmacht aan zwijgen op hem viel dat hij het woord verloor? Wie die dit hoort, voelt zich machteloos Omdat hij heen moest gaan in ’t diepste van de nacht Toch zal het dorp dat stil is en verslagen Zijn naam bewaren en dicht bij zich dragen Gerard Nijenhuis (1978)

In memoriam “ ’t Febriek” Het is met oes febriek gebeurd De piep zal neeit meer roken Het heeil gebouw dat is now weg ’t Is almaol of ebroken Wel har dat daacht, dat ’t zo zul gaon De heeile boel lig tegen de vlakte De piep die veul op11 april Toen een staof dynamiet hum knakte Een doffe dreun, daor gung de reus Hie har de stried verloren Het hoogste punt van Eext was weg Dat punt is now de toren Zun vittig jaor hef hie daor staon Wij zult hum eerst wel missen Bij ’t dwaolen deur de es of over ’t laand Je kunnen je nooit vergissen Het was een punt dat gaf holvaast Zun piep dat was een baoken Hie rookte de leste tied neeit meer Veur dreei jaor mus hie dat al staoken Wat was der een volk op 11 april Je kunnen ’t ok in de kraant ja lezen Een heeile boel hebt toen de piep De leste eer bewezen Jt. Enting (11 april 1980)

Kerstfeest. De kerstdaogen naodert Dat gef heeil wat drokte van te veuren Wat zul wij eten en drinken Der is genog te koop in aale smaoken en geuren. Met het heeile gezin naor de kerk gaon Met die traditie is het al lang gedaon Ik zeei mij nog as kind met de leiding van de zundagschooul, de kerk binnengaon. Under het zingen van: Luid klokjes klingelingeling Zagen wij die grote mooi versierde kerstboom staon Met echte keersies die dan brandden Dat beeld zal ik nooit vergeten gaon. Wij zungen met zien allen van ,,Het kindeke, Nu zijt wellekome en Stille nacht,,. Aof en toou weurden wij trakteerd Op kerstkraansies en zo, an elk kind weur daachd. Wat de domnee vertelde Dat begrepen wij neeit allemaol Mor wat de juffrouw oous veurlas Dat was toch zo mooi, dat was nog is een verhaol. As de deeinst aoflopen was, weurden wij bij de oetgang verrast Met een sinaasappel en een booukie veur `t heeile gezin Waorin je kun lezen, puzeln en kleuren, mor de mooiste was veur je zòlf, zoas: Gerdientje, Geertje, Meester Bikkel en Tim. Dat was nog is Kerstfeest Ik vergeet het nooit, het versie Luid klokje kling Die sinaasappel, die kraansies, dat booukie Het is allemaol HERINNERING. Diny Vedder-Bruins

Lèeste gang Veurzichtig kies ik de woorden Die ik zeggen zal nao de stoere gang Oet het örgel klinkt nog wat akkoorden Een traon welt op, wat duurt het lang Wij gaot her nao, een lange rieg Een enkel woord wordt stilligen zegd Veul geeit deur mij hèn … ik zwieg As de bloemenpracht op de kist wordt legd Een woord tot aofscheid, een lèeste groet Wij steunt oous an mekaor “Het leven geeit wieder, hol altied moed” Zie zee dat vaok … tot ik heur verloor Geert Enting

Lucas die as Een winkel blef nou leeg staon D’r löp gien mèens meer Maank de spullen D’r komt gien verhaolen meer Die d’r an vaast zaten Verhaolen waorin jaoren Waorin ok de jaoren Dat e bij mien pap en mam An en in hoes kwaam Met de daogs daorveur In het booukie Bestelde bosschuppen Met een rollegie slik d’r bij Veur mien breur en mij Van die greuine, roze, rooie en witte Snoeppies Hij haar een alpinopet op het heufd Hij laachte Hij kwaam oet zien volle winkel Zien volle kleine winkel Die blef nou leeg van hum staon Hij is oet de tied Zien winkel was dat al jaoren Maor bestun nog aal; Verhaolen vaast an spullen Verhaolen levend in zien stem Verhaolen vastholden Deur Lucas Die as nou zien verhaol ofsleuten hef Zwiegend Gaot de verhaolen spreken In wèel hum kèend hebt Ik heb hum kèend Hij kwam bij oous an hoes Oet zien volle winkel Die as nou leeglöp Die as nou leegsteeit Die as nou verhaolloos wordt Stilvaalt Heuil stil In de tied Die wiedergung Egbert Hovenkamp II (Lucas Westerhof, overleden 30-11-2011)

Oostermoer 1999 Aachter grote baanderdeuren Is ’t topgeheim aal wat ’t slag Haomerslaogen, lasgeluden Geheimzinnige bedrievigheid alum Naormaote de tied wordt körter Langert zuk de aodem Menuten vervörmt tot uren Uren tot haalve naachten As dan de dag der heer is Van ’t groot gebeuren Vret spanning zuk een weg Deur looug, hoes en schuur Poetst is aal het gold en koper Hemmeld bint de heeimen Prissenteern geeit zuk het dörp Schreven steeit: Oostermoer 1999 Geert Enting

Oostermoer 2010 In Eext hef aal het volk het drok Met de blooumentoen, ’t gazon en straoten vegen Het is er schoon in en um het hoes Je komt gien onkruud of rommelpot meer tegen Het is feest in ’t dörp Tentoonstelling “Oostermoer” Der is veur elk wat wils Veur de kinder, jeugd, burgers en de boer De optocht met praolwaogens Komt dammiet deur de versierde straoten Verlochting versiert hoes en toen Elk döt met an, gieneein kan ’t laoten En dan ’s aovends in die grote tent Een modeshow en ook play-back Muziek en daansen, het kan neeit op Niks is veur oous te gek Mor het allermooiste van dit alles is Het naoberschap, het maandewaark Daor steeit oous dörpie um bekend Ja, daorin bint de Eexters iezerstaark Diny Vedder-Bruins

Oous kerkkie Eeuwenlang tròk men ter kerke naor Anloo Men vertròk dan ’s mòrgens al heeil vroo Het grootste deeil gung te voet De vrouwluu zunder maantel, allèn een wollen schoet Met op ’t heufd mutsen met pellerine-kraogen En die wat meer geld hadden gungen met de koets of met de linnenwaogen Zie gungen langs het Hoogkruus en het heideveld Dan deur de Strubben hebt ze mij verteld Bij de kerk bleef men allemaol stil staon De vrouwluu kregen een waarme stoof en de manluu wurden een biebel in de haand daon Zie lusterden eerst naor de preek Daornao heurden ze het neis van de heeile week Weerum bleef men haalfweg under een ekkelboom staon Um dan een beetie oetgerust weer op Eext an te gaon In 1841 bouwde men in Eext zòlf een kerk Met Aandern en Zandvoort derbij waren zij sterk In deze dreei dòrpen stapten ze toen heeil driest Hoes an hoes langes met een inteeikenliest En op 5 september 1841, de bevolking was dol Toen was de “opening”, de kerk was bomvol De toren, 20 meter hoog was de top En toen mus de “haon” der nog bovenop De fabriekspiep kun hij neeit tegen an Mor die is jammer genog met hulp, weer umvallen dan Noou kraait de “haon” weer: ik heb het grootste woord Ik ben weer het baoken van Eext, Aandern en Zandvoort In 1942 kwam de klok in gebruuk, wat een geluk Mor in 1943 kwamen de Duutsers en meuiken hum stuk In 1910 kwaam der een örgel oet een bruudspaor heur portemonnee En in 1948 weur der een neie klok haold oet Heiligerlee In de oorlogstied was de kerk aaltied stampvol En nao de oorlog sprungen de jeugdvereeinigings oet heur bol Eènkele jaoren leden weurden de kroonluchters besteld En noou, noou is de toren hersteld Het bestuur dòt heur bèest, mor het kost heeil veul geld En heb wij as gemeeinte-leden der wel genog veur hèn teld? Vandaog is der feest met een maarkt en met muziek En maok wij de oetgaoven met mekaor weer een beetie liek Want oous kerkie mot der blieven, hoou leeif steeit zie daor Dat mot toch kunnen met mekaor Het is jammer, de kerkgang geeit aachteroet As wij toch allemaol is oous bèest doet Eein ding is gewis Het is toch mooi dat der aof en toou een expositie is Zoas schilderijen, die de kerk van binnenoet gaot opfleuren En wees noou is eerlijk, wij wilt toch allemaol geern bij oous kerkkie heuren En luudt dan de klok op zu’n dag as vandaog, spring in de beein En kom in oous kerkkie, want die steeit der veur iedereein!! Diny Vedder-Bruins

Paosvuur Daor stunden wij te kieken Van veuren waarm, van aachtern kold Naor ’t branden van het paosvuur Die heuile grote staopel holt Wij gungen het heeile dòrp deur Sleepten alles bij mekaor As teeiken dat de winter veurbij was Het begun van het nije jaor Een nettie gehaokt an ’n koordtie Met daorin een haard gekookt ei Een sinaasappel en walneuten En aans nog wat slikkerij Wat was het spannend in ’t duuster De locht weur grel rood van kleur De rook dreef zachies op de wind Met allemaol kleine vonkies d’r deur Daor stunden wij te kieken Van veuren waarm, van aachtern kold Die mooie aole gebruken Zòrg dat wij ze in ere hold Lucie Oosterhof-Kremer

Praot mij niet van Eext - laot mij maor even: Eext; waor Lucas Westerhof en Albert Okken van Gend en Loos genog waden, um de bosschoppen an en in hoes te brengen, met slikkerij d'r bij veur mien breur en mij - een dag daorveur hadden ze het bestelbooukie al ophaold, Eext; waor de Weermannegies en ik, vanoet het Staotsbos Geeiten, op de deurtrappers hen mussen, um d'r únder wezen te wodden, ik bleef in de beein, Eext; waor nog een schoounmaoker was die mij de les las en toch bij zien leest bleef, Eext; met zien melkfebriek, waor wij de overbliefsels-van-waor-ze-melkdoppen-van-meuiken metkregen um oouze deurtrappers met op te tugen, Eext; waor wij bij Bert Udding zien pap zien bakkerij kaantkoouk kregen, as wij een dag vrij van schooul hadden kregen, as oouze meester of juffer zeeik was (pas van het schooulplein of muchden wij, beleefbaor, bliede weden), Eext; met zien schooul, met meester Dorus in de viefde en zesde klas, die mij op een keer vergeleek met Ciske de Rat (ik bin het sebiet in hoes gaon lezen, het haar een broen umslag, met golden letters, naor ik meein van de Arbeiderspers), ik vun het een groot complement, Eext; met een wicht, heur naom neuim ik neeit, dat kovvie in plaots van koffie zee en dat niet aans kun - Dorus zat heur op tjak en het lukte heur, bij mien weeiten, dus nooit, Eext; met zien optocht, zunder meziek, bij oous laangs de schooul, zoas ik dat in hoes zee - het wör mij oetstukt dat zuks een begrafenis heeitte, Eext; met zien, jaorleks, weerumkommende zigeuners, met golden oorringen, hoouden en zwierig zwaaiende rokken en een daansende beer op het schooulplein, Eext; met zien gimmestiekvereeiniging en eeinmaol in het jaor opvoering in "Centrum" - olders geneuten en laachden, ik kun wel reren, Eext; met zien Eexterhaltie, waor as ik geboren bin en waor as mien opa en opoe nog altied woonden, toen wij het Staotsbos Geeiten in gaon waden en waorhen ik op weg van schooul naor hoes, een soepenbrijpleisterplaots haar - ik vin het nog altied lekker, want ik kreeg het met en oet leeifde, Eext; met zien ploffietsenrees en concours hippique op het vooutbaalveld, waor as ik ok mien eerste levende-lieve optreden zag, van under aandern Conny Vink en The Blue Diamonds, Eext; met zien hunebed, tegenover Eexterhaltie, waor bij-het-zeein-daorvan-veur-de-zoveulste-keer, mij, met een joint en Frank Herbert's "Duin" in de haand, "As Drent Binj Altied Stoned Umdaj Tussen Hunebedden Woont" an kwam weien, Eext; waor Gerard Nijenhoes mij anfieterde um op zien Drèens te gaon schrieven: "Lees maor ies wat van Jannie Boerema, zie wodt ok beïnvloed deur popmeziek.........", Eext; waor ik laoter weer een zettie, op Eexterhaltie, bin gaon wonen, saomen met Gerda, bij mien oma (ja, ok de taoltied stun niet stil!) en tweei, vrijgezelle ooms: oom Haarm en oom Wilm - almaol oet de tied nou, Eext; ik veuil mij een Rustende Jaoger, al he'k nooit een prooi in het oog had ........... Egbert Hovenkamp II

Schaop waschen De zun stun hoog, ’t was glunig heeit De manlu waren nat van ’t zweeit De fles was veur de leste maol in ’t ronde gaon Het schaopwaschen was weer daon En Klompies-Geert, die met was west Die leuip mor te zeuiken naor zien vest “Mien vest is vot”, zee Geert en dat is neeit min Want mien ollozie zit der ok nog in En Geert die vreuig an elk en eein Of zie smangs zien vest ok hadden zeein Het was een aold broen striepsiekoorn vest En een nikkeln ollozie, mor die leuip nog best Zie leuipen um de schaopskoel wel tweei, dreei keer Mor oous Geert vun daor zien vestie neeit weer Zien zuster vreuig wat hum mankeerde Toen hie in hoes kwam en zo reerde “Mien ollozie en mien vest” zee Geert En hie kreup in ‘d hoouk van ‘d heerd “Zie bint beide”, zee e snikkend “weg..” “Die hebt ze dij aofstolen zeg!” Zo zee zien moouder, “dat weeit ik wel vast Waorum hej der ok neeit beter op past” Elk en eein vun het een minne daod Der weur dan ok nog heeil lang over praot ’t Verbouw in ‘d zummer veuil neeit tegen En Geert har een nei ollozie kregen In oktober, toen hie jaorig was Het kedogie kwam hum gooud van pas Het weur weer juni en gloepens waarm De boerhoorn bleuis weer alaarm Het was weer schaop waschen, Geert gung met Zien ollozie dee e in ’t kamnet Zien zulver’n, dat zulden ze hum neeit lappen Die leuit e zuk neeit zo aofgappen Het was heeit, het hemd kladde je vaast an d’hoed De manlu hadden de kleer al oet Geert trök zuk ok oet, mor wat was dat Dat daor under zien dikke wollen börstrok zat? Zien striepsiekoorn vestie, wel verduld Dat was dan toch zien eigen schuld Geert har ja nooit weer daor um daacht Och keerl, wat hebt ze um hum laacht En Derkies-Dolf die zee: “Goj Geert Dat schaop waschen is nog neeit zo verkeerd Dan kriej eeinmaol in ’t jaor, gewis De heeile hoed weer hemmel en fris”

Stap over de drempel Een stap over de drempel Dat doen wij heel ons leven Soms twijfelen wij en durven niet En wachten wij maar even Onze geboorte, dat is ’t begin De drempel van het leven Van lopen, praten, wat niet al Je kunt er niet omheen Dan komt de schooltijd in ’t verschiet Wij worden groter zeg Maar wat is dat een grote stap… Zolang bij moeder weg! De drempel naar volwassenheid Lijkt makkelijk, zo op het oog Maar dat valt toch raar tegen hoor Wat is die drempel hoog Dan komt er soms een donkere dag Wij moeten afscheid nemen Van mensen die ons dierbaar zijn Weer een drempel in ons leven En als wij in een twistgesprek Eens iemand pijnlijk raken Wat is die drempel dan toch hoog Om het weer goed te maken Maar blijft nooit voor die drempel staan Dat zal u vast berouwen Maar stap er dapper overheen Met moed en met vertrouwen Wanneer onze laatste drempel komt Dat blijft voor ons verborgen Maar dan zijn wij, naar ik vertrouw Verlost van pijn en zorgen W. Dontje-Hoving

’t Ol Baargie ’t Ol Baargie an de Gieterstraot hef daor altied al legen Boeren wold’n geern anmaok’n mor dat veul tegen Het mug daor niet vot, zo weur d’r al zegd Want van hogerhaand was daor beslag op legd Mor lèst op ’n dag kwam’n daor d’archeologen Die nam’n het zaokie is goud under d’oog’n Eén gung an ’t krabben, een ander an ’t fotograveren Weer een ander an ’t teken, die mus’n het nog leer’n Zie hadden geluk en vond’n wat ze daachden Werd’n aal neisgierig, kun’n d’r hòst neeit op waacht’n En zag’n aal mettertied een omheining van steen’n Dit kun wel is veur d’bescharming van de graov’n deen’n Langzaom mor zeker ward’n d’r een paor graoven blootlegd Van 24-honderd jaor veur Christus, zo wur der zegd O, hadden ouze veurollers dit nog mor weten Dat zie deur ’t naogeslacht nooit weurd’n vergeten W. Dontje-Hoving (1982)

’t Veld ’t Veld dat is veur mij mien kindertied An ’t zandweggie en slaopen in de bedstee Ok al was d’r neeit veul geld Wij wazzan as kinder heul tevree Bij zummerdag speulden wij op boeten Op blote voouties in het zaand Of in de heide naost oous hoes Vaok muzzen wij met naor ’t laand Want mam gung met hen korenmeien Of hen eerpelkrabben, ’t was zwaor Wij sleupen dan lekker in ’t stro Wudden van gien zörgen gewaor Bij winterdag ’s mörgens eerst de kachel an Pietreuliklip d’r bij en wat holt De törf d’r op en as ’t dan waarm was Muchen wij d’r oet, was ’t neeit meer kold Op klompies klepperden wij naor schooul Lopend, want fietsen hadden wij neeit Maor och, wij wuzzen toen neeit beter En zöngen vaok het hoogste leeid Wij hebt heul wat oetvreten met mekaor Ok ondeugde heurde d’r bij Maor wij daansden en fladderden deur ’t leven Wazzen wij as vogelies zo vrij Vaok tegen de aovend in ’t tweeiduuster Haolde pap zien mondharp op batterij Wij zöngen dan allerhaande leeidties Zukke beelden gaot nooit veurbij ’t Veld dat is veur mij mien kindertied Herinneringen neeit te beschrieven Maor de waarmte en leeifde van ’t olderliek nust Zult aaid in je gedachten blieven Lucie Oosterhof-Kremer

Terugblik op 5 mei 1995 5 mei 1995, een dag met een gouden randje Die werd overal gevierd in ons hele landje De zon scheen uitbundig op deze dag Toen menige Eexter zijn evacué terugzag Vele herinneringen werden opgehaald En emoties nogal eens opgelaaid De commissie had alles perfect geregeld Dit werd dan ook met een applaus bezegeld Veel werk hebben ze hiervoor moeten verzetten Maar och, wie van hen zou daar nu op letten Zo’n dag als pleegouder nog mee te mogen maken Gaat toch je hart wel eventjes raken Wat er in de toekomst ook gebeuren mag Nooit kunnen ze ons weer afnemen deze dag Ook de bank die ze ons hebben gegeven Is een teken dat ze Eext nog niet waren vergeten Oranjecomité bedankt voor alles wat ge voor ons hebt gedaan Ge hebt ons een dag bereid die lang in onze herinnering zal blijven staan Veel moois hebt ge tot stand gebracht En u kunt terugzien op een geslaagde dag A. Leever-Luinge

Weer O, wat is het weer een weer Regen, onweer en zo meer De locht is pikzwaart Het dundert ok nog haard Kelders die staot blaank De brandweer mot der maank Blikken tunnelie is neeit meer gangbaor Allemaol waoter daor In ’t Witzaand is ’t nog gooud aoflopen Daor blef de weg nog open De weijer oet het verleden Is in Evert zien laand weer heden Bij Woltman is ’t ok aaid wat Daor bint ze het waoter ok wel zat Zun dikke bui is neeit gewoon Mor het mak het heeile dörp weer mooi schoon Giny Jansen-Lanjouw

Dat beeld. Het reren van een kind dòt mij mien hart ineeins veul vlugger kloppen An taofel met een oetgebreid dinee de mond aal mor voller proppen. Ik drei mij um en zeei het beeld van maoger lieve, ogen groot Gien eten en zòlfs gien drinken targend langzaom naodert de dood. Ik sloek en sloek en zucht heeil deeip Was ik allang neeit slim stènzat? Toch eet en drink ik aal mor deur Het mot ja op… het kost vedan nogal wat… Dat beeld van honger en de vlucht lat mij vandaog agil neeit in de steek Het risseltaot: mien eetlust wordt beparkt Tot misschien eein dinee minder in de week… Geert Enting.

Bevrijding In het holst van de naacht Sprongen ze oet heur vleeigmachien De Franse parachutisten Bij oozs aachter in ’t veld De buurman braach ze naor ’t staotsbos Daor warren heur kammeraoden Um met mekaor een end te maoken An die tied van oorlog en geweld Nao nog een week van stilte en spanning Was het eindelijk zo wied Kregen ze hulp van de Canadezen Die kwammen met grof geschut Met tanks met jeeps en vrachtauto’s Die vol zaten met jonge soldaoten Kwamen ze van Assen aof binnen rollen En gungen de Duutsers op de vlucht Het Rood Wit Blauw gung oet ’t Wilhelmus klonk weer overaal Het volk was oetzinnig van bliedschap Gien spanning meer en gien druk Vot Duutse uniforms en zwaarte stevels Vrij praoten zunder bang te wezen Nao vief duustere bange jaoren Eindelijk vrij van dat zwaore juk Naost bliedschap was er ok verdreeit Um aal die neeit weerum kommen bint Veul mensen hebt heur leven laoten Of ze now in ’t verzet zaten of as soldaot Aal die miljoenen die ze umbraacht hebt Van kleine kinder tot aole mensken Zo in de veewaogens naor ’t end station Veur heur kwam de bevrijding te laot Daorum mug wij nooit vergeten How kostbaor het is um in vrijheid te leven Even weer stil te staon bij die tied En met mekaor daor alles veur geven Lucie Kremer